WYDZIAŁ ORIENTALISTYCZNY UW

Kierunek: Orientalistyka

Specjalność: mongolistyka i tybetologia

STUDIA DRUGIEGO STOPNIA

 

 

I. USTALENIA OGÓLNE

Studia drugiego stopnia na kierunku orientalistyka, specjalność: mongolistyka i tybetologia trwają 2 lata (4 semestry) i kończą się nadaniem tytułu magistra.

 

 

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

Absolwent dwuletnich studiów stacjonarnych drugiego stopnia na kierunku orientalistyka ze specjalnością mongolistyka i tybetologia opanuje materiał pogłębiony w stosunku do studiów licencjackich (I stopnia) i będzie posiadał gruntowną wiedzę pozwalającą na rozumienie i interpretację poszczególnych zjawisk kultury mongolskiej i tybetańskiej, dzięki zastosowaniu wybranej metodologii naukowej z zakresu:

 

  • językoznawstwa lub
  • literaturoznawstwa i kulturoznawstwa lub
  • religioznawstwa i filozofii lub
  • nauk historycznych, społecznych i politycznych

 

Zdobyta wiedza pozwoli absolwentowi na poprawne poruszanie się i wypowiadanie w sferze ogólnych zagadnień dotyczących teorii i praktyki kultury Azji Środkowej, ze szczególnym uwzględnieniem kultury Mongolii i Tybetu.

Ponadto absolwent będzie w stanie posługiwać się współczesnym językiem mongolskim i tybetańskim, odczytywać i tłumaczyć teksty o różnorodnej tematyce napisane w klasycznym języku mongolskim i tybetańskim.

Wiedza zdobyta podczas studiów da absolwentowi możliwość znalezienia pracy w szeroko rozumianych instytucjach upowszechniania kultury (muzea, media, wydawnictwa etc.) oraz urzędach administracji państwowej, rządowej i samorządowej w zakresie spraw zagranicznych, problemów uchodźczych, edukacji międzykulturowej. Ponadto absolwent powinien mieć wpojone nawyki kształcenia ustawicznego i rozwoju zawodowego oraz jest przygotowany do podejmowania wyzwań badawczych i kontynuacji edukacji na studiach trzeciego stopnia (doktoranckich).

 

 

III. OPIS PRZEDMIOTÓW

A. Przedmioty kształcenia ogólnego

1. Przedmiot ogólnouniwersytecki

Treści kształcenia: Wykład monograficzny lub inny przedmiot z oferty WO lub UW. Przedmiot dobierany przez studenta z zakresu przygotowywanej przez niego pracy lub rozwijający jego wiedzę z dowolnej dziedziny.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Student poszerza swoją wiedzę o wybranej dziedzinie badań, uzupełnia aparat pojęciowy i metodologię.

 

B. Przedmioty podstawowe

1. Wstęp do badań naukowych

Treści kształcenia: Zajęcia mają na celu przygotowanie studentów do pracy badawczej i zapoznanie z warsztatem badawczym w obszarze nauk humanistycznych ze szczególnym uwzględnieniem dziedziny kulturoznawstwa. Główny nacisk położony zostanie na metody gromadzenia, selekcjonowania, krytyki i analizy źródeł historycznych i o charakterze źródeł historycznych (metody historii) oraz zastanych i wywołanych źródeł i tekstów antropologicznych i socjologicznych (metody badań jakościowych i ilościowych). Osobny blok zajęć poświęcony zostanie tekstom kulturowym wytwarzanym przez codzienność i otoczenie, w jakim żyjemy. W toku zajęć szczególna uwaga poświęcona zostanie typowym źródłom, warunkom i specyfice badań oraz trudnościom w interpretacjach tekstów dotyczących kultur krajów Azji i Afryki.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Student powinien być przygotowany do pracy badawczej z wykorzystaniem warsztatu badawczego nauk humanistycznych. Powinien poznać metody krytyki i analizy źródeł historycznych oraz zapoznać się ze specyfiką badań dotyczących tekstów kultur Azji i Afryki.

 

2. Logika i semiotyka

Treści kształcenia: Wprowadzenie studentów w elementarne pojęcia i techniki logiczne, w tym przekazanie im zbioru praw logicznych stanowiących podstawę wszelkich rozumowań, oraz podstawowych reguł inferencji. Program obejmuje też klasyfikację rozumowań i elementy nauki o systemach symbolicznych, szczególnie językowych. Kurs przedstawia podstawy semiotyki dla słuchaczy bez uprzedniego przygotowania filozoficznego. Głównymi tematami są: podstawowe paradygmaty nauki o znaku, zasadnicze koncepcje znaczenia, odnoszenie się wyrażeń, symbole, ikony, analogie, metafory, pojęcie informacji.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Student powinien mieć opanowane schematy rozumowań i umieć oceniać ich prawidłowość. Powinien znać zagadnienia analizy logicznej i umieć je zastosować do badań nad kulturami orientalnymi.

 

 

C. Przedmioty kierunkowe

1. Konwersatorium orientalistyczne

Treści kształcenia: Zajęcia o charakterze panelowym z udziałem wykładowców, doktorantów i studentów omawiające dane zagadnienia w aspekcie porównawczym. Zajęcia odbywać się będą w ramach zespołów – języków, literatur i kultur, filozofii i religii, dziejów i zagadnień społeczno-politycznych. Zajęcia mają poszerzyć wiedzę studenta o kulturach orientalnych, nauczyć go umiejętności dyskusji, obudzić zainteresowanie kwestiami wychodzącymi poza ścisły program studiów.

Efekty kształcenia: Student powinien poszerzyć swoją wiedzę w wybranej dziedzinie, umieć porównać poszczególne zjawiska w różnych kulturach, zrozumieć przyczyny ich odmienności. Powinien nauczyć się dyskutować, samodzielnie formułować opinie i prezentować swoje sądy.

 

2. Przedmiot metodologiczny

Treści kształcenia: Wykład (do wyboru np. z zakresu literaturoznawstwa; wstępu do badań historycznych; religioznawstwa; językoznawstwa), realizowany na WO lub UW, którego celem jest zaznajomienie magistranta z metodologią i aparatem pojęciowym niezbędnym do napisania pracy magisterskiej w ramach wybranej specjalizacji.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Student powinien umieć posługiwać się właściwą metodologią i terminologią z zakresu wybranej specjalizacji.

 

3. Przedmiot do wyboru

Treści kształcenia: Wykład monograficzny lub inny przedmiot z oferty WO lub UW. Przedmiot dobierany w porozumieniu z promotorem pracy magisterskiej, rozwijający wiedzę studenta z zakresu przygotowywanej przez niego pracy lub poza nim.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Student posiada wiedzę w wybranej dziedzinie badań oraz umie posługiwać się właściwym aparatem pojęciowym i metodologią.

 

 

D. Przedmioty  specjalnościowe

1. Język mongolski współczesny

Treści kształcenia: Nauka języka mongolskiego współczesnego na poziomie zaawansowanym. Zajęcia polegają na doskonaleniu i poszerzaniu praktycznych umiejętności z poziomu licencjata, na czytaniu i tłumaczeniu tekstów z zastosowaniem fachowej terminologii i prowadzeniu konwersacji w zakresie różnych dziedzin życia kulturowego, społecznego i politycznego.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Umiejętność płynnego posługiwania się współczesnym językiem mongolskim. Umiejętność czytania, rozumienia i tłumaczenia tekstów mongolskich z zastosowaniem fachowej terminologii oraz umiejętność wyrażania własnych poglądów na różne tematy.

 

2. Język tybetański współczesny

Treści kształcenia: Nauka języka tybetańskiego współczesnego na poziomie zaawansowanym. Zajęcia polegają na doskonaleniu i poszerzaniu praktycznych umiejętności z poziomu licencjata, na czytaniu i tłumaczeniu tekstów z zastosowaniem fachowej terminologii i prowadzeniu konwersacji w zakresie różnych dziedzin życia kulturowego, społecznego i politycznego.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Umiejętność płynnego posługiwania się współczesnym językiem tybetańskim. Umiejętność czytania, rozumienia i tłumaczenia tekstów tybetańskich z zastosowaniem fachowej terminologii oraz umiejętność wyrażania własnych poglądów na różne tematy.

 

3. Teksty źródłowe

Treści kształcenia: Ćwiczenie umiejętności tłumaczenia i analizowania tekstów orientalnych na przykładzie utworów napisanych w języku mongolskim współczesnym lub klasycznym, tybetańskim współczesnym lub klasycznym, lub języku mandżurskim.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Umiejętność tłumaczenia i analizowania oryginalnych tekstów mongolskich, tybetańskich i/lub mandżurskich.

 

4. Ćwiczenia metodologiczne

Treści kształcenia: Ćwiczenia, których celem jest praktyczne zaznajomienie studenta z metodologią i aparatem pojęciowym niezbędnym do napisania pracy magisterskiej w ramach wybranej specjalizacji.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Student powinien umieć praktycznie posługiwać się właściwą metodologią i terminologią z zakresu wybranej specjalizacji.

 

5. Wykład monograficzny

Treści kształcenia: prezentacja wybranego tematu mongolistycznego lub tybetologicznego w formie cyklicznych wykładów przygotowanych przez prowadzącego zajęcia. Na każdym wykładzie omawiany jest kolejny aspekt tematu. Jest to nowe i szczegółowe ujęcie tematu, które na poziomie ogólnym było omawiane pobieżnie na I stopniu studiów, umożliwia zatem znaczne pogłębienie znajomości prezentowanego zagadnienia. Wykłady są rezultatem badań poszczególnych pracowników sekcji. Planowane tematy to na przykład: dawne  i nowe zagadnienia ałtaistyki, odrodzenie buddyzmu w Mongolii, historiografia tybetańska itp.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Zdobycie wiedzy w zakresie tematu omawianego przez wykładającego.

 

6. Konwersatorium

Treści kształcenia: Zajęcia polegają na doskonaleniu umiejętności konwersacji na tematy specjalistyczne związane z zagadnieniami dotyczącymi historii badań nad językami ałtajskimi i językiem tybetańskim, kultury materialnej i duchowej, etnografii, historii ludów Azji Środkowej ze szczególnym uwzględnieniem Mongołów i Tybetańczyków.

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Umiejętność swobodnego formułowania myśli i stosowania poprawnej terminologii w wypowiedziach dotyczących zagadnień specjalistycznych z zakresu filozofii, religii, etnografii, kultury, historii, języka, literatury.

 

7. Seminarium magisterskie

Treści kształcenia: W pierwszym roku studiów na zajęciach dokonany zostaje wybór tematu pracy magisterskiej i student uzyskuje pomoc w wyborze materiałów źródłowych i pomocniczych. Przedstawienie ogólnych zasad konstruowania prac magisterskich z uwzględnieniem ich specyfiki, uzależnionej od tematyki. Nadzór nad zbieraniem materiału i jego opracowywaniem. Prezentacja przez studentów cząstkowych opracowań i dyskusja nad nimi.

W drugim roku studiów kontynuowane jest gromadzenie materiałów do pracy magisterskiej i wstępne ich opracowanie (sem. III), dyskusja nad kolejnymi wersjami pracy, poprzedzająca przyjęcie jej ostatecznego kształtu (sem. IV).

Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje: Umiejętność analizowania i opracowywania wybranych zagadnień dotyczących Mongolii i Tybetu przy wykorzystaniu umiejętności językowych. Umiejętność i właściwe zastosowanie metodologii, terminologii i techniki pisania pracy magisterskiej.